9. Ιουνίου 2021

Τεύχος #33

By editorial team

Καθώς η επανάσταση γίνεται ιστορία ένα μέρος της μετουσιώνεται σταθερά σε μύθο. Κι έτσι γινόμαστε μάρτυρες της «διάσπασης» του γεγονότος, της διακλάδωσής του στις συνειδήσεις που το μεταλλάσσουν. Καμιά φορά χρειάζεται να περάσουν δεκάδες ή εκατοντάδες χρόνια πριν αρχίσουμε πάλι, πλέοντας πια ανάποδα, να αναζητούμε το δρόμο προς τις πηγές. Ακόμη και τότε, όμως, όταν η έρευνα δειλά διανοίγει τα σχετικά πεδία, το ταξίδι στο παρελθόν δεν γίνεται ευκολότερο, γιατί είναι δυσβάστακτο να εγκαταλείψουμε αυτό που μας παραδόθηκε κι ακόμη πιο δύσκολο να αποσυνδέσουμε την ύπαρξή μας από ένα «ανώτερο» παρελθόν. Αυτή η ιδιάζουσα «ανακάλυψη» της παρακμής δεν εμποδίζει μόνο τον ιστοριοδίφη. Η αγάπη για το «καλύτερο» παρελθόν μας εμποδίζει συχνά να αγαπήσουμε τους εαυτούς μας, να μας αναστοχαστούμε απελευθερωμένα ως ενότητες ενός κόσμου που δεν είναι πίσω μας αλλά μπροστά μας. Κι αν καταφέρναμε αυτό το βήμα, ίσως ανακαλύπταμε τότε ότι το ανάστημά μας δεν καθορίζεται απ’ το ύψος των τειχών που χτίζουμε αλλά απ’ το εύρος του ουρανού που μοιραζόμαστε.

Εκ μέρους της Σύνταξης